شب و نازی من و تب


حسین پناهی

همه‌چی از یاد آدم میره
مگه یادش که همیشه یادشه
یادمه قبل از سوال
کبوتر با پای من راه می‌رفت.
جیرجیرک با گلوی من آواز می‌خوند.
شاپرک با پر من پرمی‌زد.
سنگ با نگاه من برفو تماشا می‌کرد.
سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز
هاله بودم در صبح، گرد چتر گل یاس
گیج می‌رفت سرم، در تکاپوی سر ِگیج عقاب
نور بودم در روز،
سایه بودم در شب.

بیکرانه است دریا
کوچیکه قایق من
های... آهای
تو کجایی نازی
عشق بی عاشق من.
سردمه!!
مثل یک قایق یخ‌کرده رو دریاچه یخ، یخ کردم
عین آغاز زمین.
نازی: زمین؟
یک کسی اسممو گفت
تو منو صدا کردی یا جیرجیرک آواز می‌خوند؟
من: جیرجیرک آواز می‌خوند.
نازی: تشنته؟ آب می‌خوای؟
من: کاشکی که تشنه‌م بود.
نازی: گشنته؟ نون می‌خوای؟
من: کاشکی که گشنه‌م بود
نازی: پس چته؟ دندونت درد می‌کنه؟
من: سردمه.
نازی: خب برو زیر لحاف 
من: صد لحاف‌هم کمه 
نازی: آتیشو الو کنم؟
من: می‌دونی چیه نازی؟
تو سینه‌م قلبم داره یخ می‌زنه 
اون‌وقتش توی سرم 
کوره روشن کردند.
سردمه!!
مثل آغاز حیات گل یخ.
نازی: چه‌کنم؟ ها؟! چه‌کنم؟


من: ما چرا می‌بینیم 
ما چرا می‌فهمیم 
ما چرا می‌پرسیم 
نازی: مگس‌هم می‌بینه 
گاو هم می‌بینه 
من: می‌بینه که چی بشه؟
نازی: که مگس به جای قند، نشینه رو منقار شونه‌به‌سر 
گاو به جای گوساله‌اش کره‌خر رو لیس نزنه 
بز بتونه از دور بزغالشو بشناسه 
خیلی هم خوبه که ما می‌بینیم؛
ورنه خوب، کفشامون لنگه‌به‌لنگه می‌شد 
اگه ما نمی‌دیدیم از کجا می‌فهمیدیم که سفید یعنی چه؟
که سیاه یعنی چی؟
سرمون تاق می‌خورد به در!
پامون می‌گرفت به سنگ!
از کجا می‌دونستیم بوته‌ای که زیر پامون له می‌شه 
کلمه یا گل سرخ؟
هندسه تو زندگی، کندوی زنبور چشم آدمه 
من: درک زیبایی، درکی زیباست 
سبزی سرو فقط یک سینه از الفبای نهاد بشری 
حرمت رنگ گل، از رنگ گلی گم‌گشته است 
عطر گل، خاطره عطر کسی است که نمی‌دانیم کیست 
می‌آید یا رفته است؟
چشم با دیدن رودخونه جاری نمی‌شه 
بازی زلف دل و دست نسیم افسونه 
نمی‌گنجه کهکشون در چمدون حیرت 
آدمی حسرت سرگردونه 
ناظر هلهله باد و علف!
هیجانی‌ست بشر:
در تلاش روشن باله ماهی- با آب 
بال پرنده- با باد 
برگ درخت- با باران 
پیچش نور- در آتش
آدمی صندلی سالن مرگ خودشه.
چشم‌هاشو می‌بخشه تا بفهمه که دریا آبی است 
دلشو می‌بخشه تا نگاه ساده آهو را درک بکنه 
سردمه!!
مثل پایان زمین...
نازی!
نازی: نازی مرد!


من: تا کجا من اومدم؟
چطوری برگردم؟
چه درازه سایه‌ام!
چه کبوده پاهام!
من کجا خوابم برد؟
یه چیزی دستم بود
کجا از دستم رفت؟
من می‌خوام برگردم به کودکی
قول می‌دم که از خونه پامو بیرون نذارم 
سایه‌مو دنبال نکنم!
تلخ تلخم 
مثل یک خارک سبز 
سردمه و می‌دونم هیچ زمانی دیگه خرما نمی‌شم!
چه غریبم روی این خوشه سرخ 
من می‌خوام برگردم به کودکی!!
نازی: نمی‌شه 
کفش برگشت برامون کوچیکه 
من: پابرهنه نمی‌شه برگردم؟
نازی: پل برگشت توان وزن ما را نداره! برگشتن ممکن نیست 
من: برای گذشتن از ناممکن کیو باید ببینیم!!!
نازی: رویا را 
من: رویا را... کجا زیارت بکنم؟
نازی: در عالم خواب 
من: خواب به چشمام نمی‌آد 
نازی: بشمار، تا سی بشمار... یک و دو 
من: یک و دو 
نازی: سه و چهار...

دفتر: ستاره‌ها